با تو هستم ای مسافر

                                              ای به جاده تن سپرده

             ای که دلتنگی غربت

                                              منو از یاد تو برده

             هنوزم هوای خونه

                                              عطر دیدار تو داره

             گل به گل گوشه به گوشه

                                              تو رو یاد من می یاره

            با تو من چه کرده بودم

                                              که چنین مرا شکستی

            بی وداع  بی تفاوت

                                             سردو بی صدا شکستی

            به گذشته بر می گردم

                                             به سراغ خاطراتم

            تازه می شود دوباره

                                             از تو داغ خاطراتم

            به تو می رسم همیشه

                                             در نهایت رسیدن

            هر کجا باشی و باشم

                                             به تو بر می گردم از من

            ای تویی همیشه من

                                             توی آیینه تقدیر

            با همه شکستم از تو

                                            نیستم از دست تو دلگیر

توی دفتر موج . رو دریا
بیا بنویسیم که خدا ته قلب آینه است
مثل شور فریاد یا نفس تو حصار سینه است

با همیشه موندن وقتی که هیچی موندنی نیست
اوج هر صدای عاشقه که شکستنی نیست
با صدام میام . همه جا تو رو مینویسم

روی آینه گریه هام . گونه های خیسم
ای که معنی اسم تو آسمون پاکه
ریشه صدا . نبض عشق . زیر پوست خاکه

بیا بنویسیم روی خاک . رو درخت
رو پر پرنده . رو ابرا
بیا بنویسیم روی برگ . روی آّب

توی دفتر موج . رو دریا
توی خواب خاک . ریشه ها موسم شکفتن
همصدای من میخونن وقت از تو گفتن

چشم بستمو تو بیا به سپیده وا کن
با ترانه نفسات باغچه رو صدا کن
با صدام میام . همه جا تو رو مینویسم

روی آینه گریه هام . گونه های خیسم
ای که معنی اسم تو آسمون پاکه
ریشه صدا . نبض عشق . زیر پوست خاکه

بیا بنویسیم روی خاک . رو درخت
رو پر پرنده . رو ابرا
بیا بنویسیم روی برگ . روی آّب

توی دفتر موج . رو دریا
با ترانه نفسات . من ترانه میگم
اسمتو مثل یه غزل عاشقانه میگم

بیا که دیگه وقتشه . وقت برگشتنه
بوی پیرهنت که بیاد . لحظه دیدنه
با صدام میام . همه جا تو رو مینویسم

روی آینه گریه هام . گونه های خیسم
ای که معنی اسم تو آسمون پاکه
ریشه صدا . نبض عشق . زیر پوست خاکه

به یاد مهستی(روحش شاد!)

                 من تا ابد کنار تو می ماندم

                                  من تا ابد ترانه های عشقم را

                                                           در آفتاب عشق تو می خواندم

در پشت شیشه های اتاق تو

                          آن شب

                                    آن شب نگاه سرد و سیاهی داشت

                                                               دالان دیدگان تو در ظلمت

گویی

        گویی به عمق روح تو راهی داشت

                                   گویی به عمق روح تو راهی داشت

               خبر از سرزنش خار جفا نیست تو را

ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تو را

               تو اسیر غم خود را چرا نیست تو را

جان من سنگدلی دل به تو دادن غلط است

               رفتن اولی ست ز کوی تو ستادن غلط است

تو نه آنی که غم عاشق زارت باشم

                دگری جز تو مرا این همه آزار نکرد

آنچه کردی تو به من هیچ ستمکار نکرد

               بشنو پندو مکن قصد دل آزرده ی خویش 

ور نه بسیار پشیمان شوی از کرده ی خویش 

يادمان باشد عشق متعلق به لحظه هاست و نفرين برای همه ی عمر!

                          *************************** 

آنکس که مي گفت دوستم دارد، عاشقي نبود که به شوق من آمده باشدرهگذري بود که روي برگهاي خشک پاييزي راه مي رفت صداي خش خش برگها همان آوازي بود که من گمان مي کردم ميگويد: دوستت دارم

ساحل خاموش، در بهت مه آلود سحرگاهان

چشم وا مي كرد و - شايد -

جاي پاها را، نخستين بار، روي ماسه ها مي ديد !

ما بر آن نرماي تردتر، روان بوديم .

***

آسمان و كوه و جنگل نيز، مبهوت از نخستين لحظه ديدار،

با خورشيد !

آه، گفتي ما، در آغاز جهان بوديم ؟

***

بر لب دريا

در بهشت بيكران صبحگاهان،

ما

چشم و دل، در هاله شرم نخسين !

آدم و حوا !

*****

چه جاي ماه ،

كه حتي شعاع فانوسي

درين سياهي جاويد كورسو نزند

به جز قدمهاي عابران ملول

صداي پاي كسي

سكوت مرتعش شهر را نمي شكند

***

به هيچ كوي و گذر

صداي خنده مستانه اي نمي پيچد

***

كجا رها كنم  اين بار غم كه بر دوش است ؟

چرا ميكده آفتاب خاموش است !

        چون تشنه عشق روزی سیراب می شود

هر چه کمتر در خود داشته باشند با سروصدای بیشتر آن را خارج می ریزند.

                یک مزبله کثیف یک قتلگاه فجیع یک دارالمجانین بزرگ که تا کنون تحت هیچ

               قانون منظمی اداره نشده است